Tętniak wewnątrzczaszkowy to miejscowe uwypuklenie tętnicy mózgu z poszerzeniem jej światła.

Tętniak powstaje w momencie, kiedy jedna z warstw budujących ścianę danej tętnicy mózgu jest osłabiona. Przepływająca przez nią krew powoduje w tym miejscu powiększające się “wybrzuszenie”, które z biegiem czasu może pęknąć.

Wyróżniamy dwa rodzaje tętniaków – workowate oraz wrzecionowate. Tętniaki workowate stanowią ok. 80% wszystkich tętniaków mózgu i lokalizują się głównie w miejscu rozwidlenia tętnic. Tętniaki wrzecionowate lokalizują się głównie na tętnicy podstawnej oraz środkowej mózgu.

Niepęknięte tętniaki wewnątrzczaszkowe u większości pacjentów nie dają żadnych objawów. Jednakże, w zależności od umiejscowienia tętniaka i jego wielkości, może uciskać okoliczne struktury. W takiej sytuacji mogą pojawić się objawy, np. m.in. ból głowy, opadanie powieki, zaburzenia widzenia.

Najczęściej tętniaki lokalizują się na tętnicy łączącej przedniej (ok 35%) i występują głównie u kobiet.

Tętniaki powstają głównie u pacjentów, którzy palą papierosy, chorują na nadciśnienie tętnicze, są w średnim wieku (ok 50 roku życia). Czynniki genetyczne również odgrywają istotną rolę w powstawaniu tętniaka, tak samo jak wady wrodzone budowy ściany tętnicy mózgu czy stany zapalne w ścianach naczyń. Ryzyko wystąpienia tętniaka jest wyższe u kobiet. Tętniaki wewnątrzczaszkowe częściej pojawiają się u pacjentów, u których w rodzinie występowało krwawienie podpajęczynówkowe.